• Home
  • /
  • Category Archives: ผี

สามทุ่มสิบห้าเวลาเธอตาย (4)

รุจหันขวับไปมองนาฬิกา ขณะนั้นเป็นเวลาเกือบสามทุ่มกว่า (เวลาเดียวกับตอนนี้เลย ระวังนะ)แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เกรนจึงเล่าต่อ หลังจากนั้นมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นเสมอ มักเห็นเงาคนแปลกๆ อยู่ตามมุมมืดๆ ทึบแสงเช่น ใต้เตียง เงามืดหลังประตู lynbet หรือนอกหน้าต่าง ในที่สุดมีอยู่คืนหนึ่งนอนดูทีวี สักสามทุ่มกว่าช่วงคั่นโฆษณาทีวีจะมืดไปแป๊บหนึ่ง เห็นเงาผู้หญิงยืนสะท้อนอยู่ในทีวี คิดว่าตาฝาด แต่คืนนั้นทั้งคืนแทบไม่ได้นอนได้ยินเสียงแปลกๆ ตลอด ส่วนใหญ่จะเป็นเสียงเหมือนคนเอามือไปลูบไปถูที่ต่างๆ มาอีกครั้งตอนอยู่คอนโดเก่าที่แม่เกรนคิดว่ายังอยู่ที่นั่น คืนนั้นพี่ต้องแวะมา นั่งคุยกันอยู่พี่ต้องได้ยินเสียงเอี๊ยดๆ ตรงกระจก(แบบเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า) ช่วงกลางคืนสามทุ่มกว่า พอเดินไปใกล้ๆ ก็เห็นใครไม่รู้กระโดดลงมาจากห้องชั้นบนเหมือนที่รุจเห็นเมื่อกี้นั่นล่ะเออะ… รุจกลืนน้ำลายลงคอเกรนไม่สบายใจจึงปรึกษาพี่ต้องพากันไปหาพระ ท่านก็ไม่แนะนำอะไรมาก บอกให้ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ผู้ตายบ่อยๆ อย่าให้ขาดทุกวันยิ่งดี แต่ไม่บอกอะไรอีกเลย บอกแค่ว่าที่เหลือก็แล้วแต่บุญกรรม lynbet แต่แนะนำได้ว่าให้ไปใครคนหนึ่งแทนเป็นคนทรง ขากลับแวะไปหาคนทรงคนนั้น ทันทีที่เห็นเขาบอกว่ามีวิญญาณผู้หญิงคนหนึ่งตามอยู่ วนเวียนอยู่รอบตัว เธอแค้นมากมักปรากฏในอีกมิติ และย้ำนักหนาว่าระวังตัวให้ดี มันก่ะเอาถึงตาย จากนั้นแนะนำต่อว่า วิญญาณดวงนี้เขาอยากจะถูกเจอ จะพยายามปรากฏให้เห็น แต่ก็เฉพาะในมิติที่ทำได้และสุดท้ายบอกอีกว่า หากเห็นวิญญาณดวงนี้กับตาครบ 3 ครั้ง อาจถึงตาย ถึงตอนนี้คงต้องขึ้นอยู่กับบุญกรรมแล้วช่วยอะไรไม่ได้ ที่เหลือก็ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปมากๆ อาจผ่อนหนักเป็นเบาเออะ… รุจอ้าปากค้างอีกรอบ รุจพยายามบอกว่าหมอดูคู่หมอเดา…

เสื้อกันฝน

เป็นความทรงจำเล็กๆ เศษเสี้ยวที่ซ่อนอยู่เกือบทั้งหมดในความทรงจำอันเลือนลางของคุณในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ของวันที่เหมือนฝันประหลาดๆ ที่จินตนาการโลดแล่นและเป็นอิสระ ทำให้เส้นของสิ่งที่เรียกว่า “ความจริง” ที่คุณมีในตอนนี้ไม่ชัดเจน และความไร้เดียงสาและ เยาวชนที่ไร้กังวลทำให้คุณมีความสุขมาก เสื้อกันฝน เรื่องเล่าสยองขวัญ เรื่องผีอ คุณยังเด็กอยู่ชั้นป.1 ดึกดื่นที่คุณสะดุดล้มจากห้องน้ำ และตาพร่ามัวเดินผ่านความมืดที่คุ้นเคยในห้องของคุณซึ่งยังคงทำให้คุณกลัวอยู่บ่อยครั้ง คุณเหนื่อยเกินกว่าจะกลัว ดังนั้นคุณจึงไม่รีบเร่งเหมือนปกติที่คุณทำกับผ้าปูที่นอน คุณเดินผ่านหน้าต่างที่สกปรกเล็กน้อยพร้อมวิวถนนที่มีแสงสลัวอยู่ด้านล่าง และคุณคิดว่าคุณเห็นใครบางคนสวมเสื้อกันฝนสีเหลืองเดินขึ้นไปตามถนน สิ่งนี้เริ่มเกิดขึ้นบ่อยครั้ง คุณจะตื่นขึ้นด้วยความอยากมองออกไปนอกหน้าต่าง และบางครั้งคุณก็เห็นเขา เขาสวมแจ็กเก็ตสีเหลืองแม้ในคืนที่แห้งแล้งที่สุด คุณจะได้เห็นชายแปลกหน้าเดินไปตามถนนในชั่วโมงที่อันตรายที่สุดของคืน และแม้แต่ในวัยหนุ่มของคุณ คุณก็รู้ว่ามันแปลก คุณคอยดูเขาสองสามวินาที และทุกครั้งที่เขาหยุดและมองไปรอบๆ แล้วหันกลับมาที่บ้านของคุณ คุณจะรีบหลบอยู่ใต้ผ้าห่มและไม่ออกมาจนถึงเช้า แต่ในที่สุด คุณแม่ก็ติดผ้าม่านและคุณก็หยุดมองหาชายแปลกหน้าคนนั้น วัน สัปดาห์ เดือน ผ่านไป หลายปีผ่านไปราวกับกระแสน้ำที่ไม่มีวันหยุดไหล โรงเรียน เพื่อน งานอดิเรก เด็กผู้หญิง ล้วนแต่ผลักดันความทรงจำแปลก ๆ จากจิตสำนึกของคุณ คืนหนึ่ง ในปีสุดท้ายในวิทยาลัย คุณกำลังเรียนอยู่ที่ห้องสมุดจนดึก เมื่อคุณเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว คุณก็ออกไปและเริ่มเดินกลับบ้านที่อพาร์ตเมนต์ของคุณซึ่งอยู่ห่างออกไปสองสามช่วงตึก เนื่องจากน้ำมันมีราคาแพง บนถนนที่มีแสงสลัว คุณรู้สึกสยองว่ามีใครบางคนกำลังเฝ้าดูคุณอยู่ หลายครั้งที่คุณหันหลังกลับแต่ไม่มีใครอยู่ข้างหลังคุณ จากนั้นคุณรู้สึกว่ามันมาจากที่สูง และคุณมองดูหน้าต่างสกปรกเล็กน้อยในบ้านที่คุ้นเคยอย่างประหลาด…

สามทุ่มสิบห้าเวลาเธอตาย (3)

รุจหันกลับไปมอง แน่ยิ่งกว่าแช่แป้งว่าว่างเปล่า พอกลับมามองในจอมือถือก็ไม่เห็นใคร สงสัยเพื่อนบิ้วมากจนตาฝาดรุจวางโทรศัพท์ เผ่นดีกว่า บอกเพื่อนซะหน่อย ระหว่างที่กำลังตะโกนถามเพื่อนว่าเสร็จรึยังรุจได้ยิน lynbet เสียง เอี๊ยดดดด ดังมาจากนอกระเบียงอีกครั้ง…คือถ้าเป็นละครผู้ชมคงลุ้นว่าอย่าเปิดๆ แต่ชีวิตจริงคนเรามีความอยากรู้เป็นนิสัย รุจก็เป็นหนึ่งในนั้นกลัวนะ แต่ก็ข้องใจมาตั้งแต่เมื่อกี้ล่ะ ก้าวช้าๆ ไปถึงม่าน เปิดพรึ่บ! ภาพสโลว์โมชั่นที่ปรากฏทำเอาชายอกสามศอกแทบลมจับ รุจเห็นร่างๆ หนึ่งเป็นผู้หญิงคล้ายสวมชุดนอนกระโดดมาจากไหนไม่รู้ น่าจะเป็นห้องบนๆ ลอยร่วงผ่านไปต่อหน้าต่อตา ชนิดฟูลเอชดีไม่มีฝาดแน่ๆรุจร้องลั่น “เฮ้ย!” เสียงดังจนเกรนรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำทั้งที่ยังไม่ได้สวมกางเกง มีแค่เสื้อชายยาวๆคลุม lynbet “เฮ้ยเกรนมีคนโดดตึก!” รุจตะโกนถลาออกไปเกาะระเบียง ไม่ต่ำกว่าชั้น 15 ความหวังว่าจะรอดคือศูนย์ดีๆ นี่เองแต่นั่นล่ะ พอกวาดสายตาไปถึงพื้นล่าง ถึงรู้ว่าบางอย่างผิดปกติ… ผิดปกติมากๆ เมื่อไม่เห็นใครร่างใครสักคน“อะไรวะ เราเห็นคนกระโดดลงไปจริงๆ นะเว้ย ร้อยเปอร์เซ็น” ไม่ฝาดแน่ๆ รุจคิด แหงนมองล่างมองบน ซ้ายขวา แต่ไม่มีเงาใครสักคน ใจเต้นตึกๆ ด้วยความตกใจ…ก็ควรตกใจมั้ยล่ะ? คนร่วงไปต่อหน้าแล้วหายไปซะงั้น หันกลับไปหวังจะอธิบาย กลับเผชิญสีหน้าเย็นชาของเพื่อนสาวพร้อมกับมือที่ยื่นออกมา รุจคิดถึงหนังไทยสักเรื่องที่ชอบหักมุมไปมาชื่อ 4 แพร่ง 5 แพร่งอะไรสักอย่าง..หรือว่าตั้งแต่เย็น กรูอยู่กับผีวะ!!? กำลังจะถีบ…

กระหน่ำ

นักธุรกิจขับรถไปที่ชนบทเพื่อพักที่โรงแรมอันเงียบสงบและหลีกหนีจากการแข่งขันของหนูชั่วขณะหนึ่ง พนักงานต้อนรับให้กุญแจห้อง 10 แก่เขา ก่อนที่เขาจะออกเดินทางไปห้องโดยสาร พนักงานต้อนรับเตือนเขาให้อยู่ห่างจากห้องโดยสาร 11 ใกล้เคียง ชายคนนั้นถามว่าทำไม แต่พนักงานต้อนรับก็เพิกเฉยต่อเขาและบอกว่าอย่าเข้าไปข้างใน กระหน่ำ เรื่องเล่าสยองขวัญ เรื่องผีอ เมื่อเข้าไปในห้องโดยสาร ชายคนนั้นเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อดูห้องโดยสาร 11 มันดูค่อนข้างปกติเมื่อมองจากภายนอก ด้วยความสงสัยว่าเจ้าของโรงแรมอาจกำลังพยายามปกปิดอะไรบางอย่าง ชายคนนั้นจึงตัดสินใจตรวจสอบในขณะที่ยังเป็นวันอยู่ เขาแปลกใจที่ประตูเปิดออก ภายในห้องโดยสารดูค่อนข้างธรรมดา เตียงนั้นรกและยังไม่ได้ทำ และมีรอยมีดที่หน้าต่างเป็นรูปตัว X แต่นอกเหนือจากนั้น มีการแยกห้องโดยสาร 11 ออกจากตัวเขาเองน้อยมาก ความคิดของชายผู้งุนงงถูกขัดจังหวะด้วยเสียงอันดังที่อยู่ใต้เท้าของเขา เขากระโดดกลับมาด้วยความตกใจและตั้งใจฟังมากขึ้น มันเป็นเสียงเคาะจังหวะที่ก้องกังวานไปทั่วห้องโดยสาร ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ. และมันก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ชายผู้นั้นวิ่งกลับออกไปสู่แสงแดดยามเย็นและกระแทกประตูข้างหลังเขาด้วยความตกใจ เขารีบกลับไปที่ห้องโดยสารและล็อคประตู อะไรก็ตามที่อยู่ในกระท่อมนั้น เขาไม่อยากเจอมัน คืนนั้นชายคนนั้นนอนหลับได้ไม่ดี ประสบการณ์ที่หลอกหลอนความฝันของเขา ผ่านไปสองสามชั่วโมง เขาก็ตื่นขึ้นและได้ยินเสียงเดียวกัน ซึ่งน่าจะมาจากห้องโดยสาร 11 เขาบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร ประตูของเขาถูกล็อค และเขาจะออกจากที่นี่ได้ในวันพรุ่งนี้ ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ. เขาดึงผ้าขึ้นปิดหน้า หายใจเข้าลึกๆ เสียงนั้นดังและก้องกังวานกว่าที่เคย ชายคนนั้นหลับตาลง…

เบื้องหลังความจริง

ฉันมองดูเลือดที่ไหลผ่านพื้นไม้เรียบ เมื่อมันเริ่มซ่อนตัวอยู่ใต้เฟอร์นิเจอร์ เมื่อมันเริ่มแพร่กระจายและเข้ามาใกล้ฉัน ทีละนิ้ว… เบื้องหลังความจริง เรื่องเล่าสยองขวัญ เรื่องผีอ ฉันเป็นคนขี้สงสัยมาตลอด… แอบมองดูผิดไหม? ฉันคิดว่าไม่ บางทีฉันอาจคิดผิด… ศพที่อยู่ตรงหน้าฉันนี้มีประโยชน์อะไร? แต่ฉันไม่เสียใจ… ฉันเสียใจกับทุกสิ่ง ฉันไม่ต้องการที่จะปล่อยให้ตัวเองหลงอยู่ในอารมณ์เช่นนี้อีกต่อไป กรรมทำแล้ว. ยังคง… ไม่ฉันต้องพูดถูก มองดูไม่ผิด… การเปิดประตูเหมือนตอนนี้มันผิด ประตูแห่งความรู้อยู่ที่นั่นเสมอ รอฉันอยู่… ใครจะรู้ว่าสิ่งนี้อาจทำให้เกิดสิ่งนี้? ถึงกระนั้น ฉันจะพูดต่อ… ความเข้าใจอย่างฉับพลันนี้ทำให้สับสน ฉันจะเรียนรู้ที่จะฝึกฝนความรู้ของฉัน … เลือดที่ไหลด้วยมือของฉันไม่เกี่ยวข้องอีกต่อไป ไม่มีสิ่งใดในขอบเขตทางกายภาพนี้ที่เกี่ยวข้อง ฉันต้องเข้าใจในสิ่งที่คนอื่นยังไม่เข้าใจ ฉันจะอดทนและก้าวต่อไป… ฉันปล่อยให้เลือดไหลไปถึงฉัน… ฉันเฝ้าดูมันในขณะที่มันแห้ง และหยุดการเดินทางข้ามสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยนี้ การเดินทางของสายเลือดนั้นไม่เกี่ยวข้อง ต่างจากที่ฉันต้องพบเจอในไม่ช้านี้ ฉันทิ้งเขาไว้ที่นั่น เพื่อเดินทางไปยังสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยมากมายเหล่านี้… ฉันบ้า? อาจจะ. แม้ว่า… ฉันไม่สามารถพูดได้เลยว่าความบ้าคลั่งคืออะไร เครดิต: Mitchell เว็บ lucabet-lynking88 มีสล็อตให้เล่นฟรี คลิก ที่นี่เพื่อเข้าเล่น Lucabet

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คุณกำลังนอนอยู่บนเตียงหลับสนิทจนคุณได้ยินเสียงเคาะที่หน้าต่างของคุณ คุณตื่นขึ้นและใคร่ครวญว่าเสียงนั้นเป็นเพียงจินตนาการของคุณหรือไม่ จนกว่าคุณจะได้ยินมันอีกครั้ง คุณมองดูหน้าต่างอย่างงงๆ อย่างสับสน สงสัยว่าจะมีคนไปถึงหน้าต่างชั้นสองได้ยังไง หลังจากเงียบไปสองสามนาที ก๊อก ก๊อก ก๊อก เรื่องเล่าสยองขวัญ เรื่องผีอ คุณคิดว่ามีเด็กในละแวกบ้านสองคนที่ขว้างก้อนหินใส่หน้าต่างเพื่อขู่คุณ หรืออาจจะแค่ทำให้คุณรำคาญ คุณนอนลงบนเตียงแล้วเอนศีรษะลงบนหมอน ในขณะที่คุณหลับตาโดยหวังว่าจะหลับกลับ คุณจะได้ยินเสียงเคาะประตูอีกครั้ง ด้วยความหงุดหงิด คุณลุกขึ้นนั่งทันทีและมองที่หน้าต่าง คาดว่าจะเห็นก้อนหินกระทบกระจก นั่นคือเมื่อคุณได้ยินเสียงเคาะอีกครั้ง ยกเว้นครั้งนี้ คุณรู้ว่ามันไม่ได้มาจากหน้าต่างของคุณ คุณลุกออกจากเตียงอย่างลังเลแล้วเดินไปที่ประตู คุณเปิดประตูของคุณเพียงเพื่อดูว่าไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น ได้ยินเสียงเคาะดังขึ้นและหนักขึ้นจากชั้นล่าง ณ จุดนี้ ตอนนี้คุณตื่นเต็มที่แล้ว จิตใจสับสนและหงุดหงิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนดึก คุณลงไปข้างล่างและตรวจดูหน้าต่างและประตูทุกบานแล้วไม่พบอะไรเลย หลังจากรอประมาณสิบนาทีเพื่อได้ยินเสียงเคาะอีกครั้ง คุณก็เดินกลับขึ้นไปชั้นบนเพื่อพักผ่อนในที่สุด เมื่อเข้ามาในห้องของคุณ คุณสังเกตเห็นว่าหน้าต่างของคุณเปิดอยู่ ทำให้ลมเย็นพัดผ่านทั่วทั้งห้อง คุณหยุดตายในเส้นทางของคุณ สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น และหน้าต่างเปิดอย่างไร จนกว่าคุณจะได้ยินครั้งสุดท้าย แสงเคาะบนผนังด้านหลังคุณ คุณหันกลับมาเพียงเพื่อเผชิญหน้ากับฉัน เครดิต: ฉัน เว็บ lucabet-lynking88 มีสล็อตให้เล่นฟรี คลิก ที่นี่เพื่อเข้าเล่น Lucabet

ราตรีสวัสดิ์

เธออาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ กับสามีและสุนัขสองตัว เนื่องจากตัวอาคารเก่าและผนังบาง ทุกเสียงรบกวนจากทางเข้าและห้องนั่งเล่นจึงได้ยินจากห้องนอน ราตรีสวัสดิ์ เรื่องเล่าสยองขวัญ เรื่องผีอ ดึกวันหนึ่ง เธอตัดสินใจเข้านอนในขณะที่สามีพาสุนัขออกไปเดินเล่นเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากที่เธอเข้าไปในห้องนอน เธอได้ยินเสียงกริ๊งของสายจูงสุนัขและการเปิดและปิดประตูหน้า เมื่อเธอเริ่มงีบหลับ เธอได้ยินเสียงประตูหน้าเปิดและปิดเมื่อสามี กลับเข้าไปในอพาร์ตเมนต์อีกครั้ง เธอเห็นลำแสงเล็กๆ เมื่อเขาเปิดประตูห้องนอนแล้วปิดประตูลงเงียบๆ ข้างหลังเขา เขาปีนขึ้นไปบนเตียงอย่างเงียบ ๆ และเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่ม เธอบ่นว่า “ฉันรักเธอ” และผล็อยหลับไปก่อนที่เขาจะตอบได้ ครู่ต่อมา เธอตื่นขึ้นเมื่อได้ยินว่าประตูหน้าเปิดและปิดอีกครั้ง จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงกริ๊งของสายจูงสุนัขและเสียงของสามีของเธอ เมื่อถึงเวลาที่เธอรู้ว่าสามีของเธอไม่ได้อยู่บนเตียงแล้ว เธอรู้สึกว่ามีมือเย็นๆ มาลูบที่แก้มของเธอ เครดิต: เจสสิก้า เว็บ lucabet-lynking88 มีสล็อตให้เล่นฟรี คลิก ที่นี่เพื่อเข้าเล่น Lucabet

เรื่องสยอง วัยเบญจเพส ตอนที่ 10

หลังจากที่แม่ชีเข้าไปในโบสถ์ กับเรา เราก็ถามแม่ชีว่า “ตอนที่แม่ชีออกไป ไปเจออะไรมาเหรอคะ?” ตอยได้ยินเสียงเคาะ พอเปิดไปเห็นเป็นหลวงพ่อมาเรียก คือแม่ชีเค้าเจอเรื่องพวกนี้บ่อยค่ะ ตอนเค้ามาอยู่วัดแรกๆ และก็ไม่ค่อยเจอแล้ว ล่วนมากจะเห็นเป็นผ่านๆ ก็คิดว่าเป็นหลวงพ่อมาเรียกเผื่อให้ไปช่วยอะไร ก็เดิมตามหลวงพ่อออกไปค่ะ แม่ชีก็เรียก ท่านมีอะไรให้ช่วยในงานหรือป่าว lynblue89 ท่านก็ไม่ยอมตอบ แม่ชีก็เอะใจ ทำไมท่านไม่ให้เณรหรือพระมมาตาม ทำไมท่านถึงมาเอง แม่ชีก็เลยหยุดไม่ตามไปค่ะ ก็เลยหันหลังกลับแล้วรีบเดินมาจะเข้าโบสถ์ อยู่ๆก็รู้สึกหนักข้างหลังมากๆ  พอหันหน้าไปก้เห็นเป็น ผช.คือเค้าเกาะหลังแม่ชีอยู่ แม่ชีก็ตกใจ คือเค้ายิ้มให้ปากถึงหู แล้วหน้าใกล้กันมาก แล้วเค้าก็พูดกับแม่ชีว่า “ขอไปด้วยคนสิ” แม่ชีก็สวดมนต์ สวดเท่าไหร่ก้ไม่ไป และอยู่ๆแม่ชีบอกก็รู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้ จำอะไรก้ไม่ได้เลย ..แม่ชีบอกว่าวัดนี้เคยล้างมาก่อน ที่ทั้งหมดเป็นป่าช้า ส่วนมากก็พวกตายโหง บางคนไม่สวดสพก้มี มาให้เผาเลย แม่ชีบอกมาแรกๆอยู่ไม่ได้ ล่าสุดก่อนเราเข้ามาไม่กี่วัน แม่ชีบอกมีคนมาขออยู่วัดคือแกไม่มีที่อยู่ ขอเป็นสัปเหร่อก้ได้เพราะแกอยู่วัดเก่าเคยเป็น ก็อยู่ได้แค่คืนแรก เช้ามานอนสั่นอยู่กุฏิเณร จับไข้ บอกเจอ lynblue89 ผีๆๆๆ พูดอยู่แค่นี้ หลวงพ่อท่านบอกใจเย็นๆ นะโยม เอาน้ำมนต์ให้กิน สักพักหลวงตาถามว่าโยมเป็นอะไร ถึงมานอนอยู่บนนี้ได้ แกบอกนอนๆอยู่ก็โดนดึงขา…

ตุ๊กตาจ้องมอง

ฮีเตอร์ ไปที่บ้านของ เจนนี่ เพื่อนของเธอในบ่ายวันหนึ่ง เพิ่งเลิกเรียนและพ่อแม่ของเจนนี่ยังไม่กลับจากทำงาน มันเป็นแค่พวกเขาสองคนและพวกเขาก็หมกมุ่นอยู่กับเกมกระดาน ตุ๊กตาจ้องมอง เรื่องเล่าสยองขวัญ เรื่องผีอ ฮีเตอร์ กำลังมีช่วงเวลาที่ดี ยกเว้นว่าพวกเขากำลังเล่นอยู่ในห้องที่อยู่ติดกับห้องนอนของพ่อแม่ของเจนนี่ และทุกๆ ครั้งนั้น ฮีเตอร์ จะเหลือบมองผ่านประตูที่เปิดอยู่ของห้องนอน นั้นเพื่อดูตุ๊กตาเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ นั่งอยู่บนเตียง ดวงตาของมันจ้องมองมาที่พวกเขา เธอพยายามเพิกเฉย แต่เมื่อเวลาผ่านไปมันเริ่มเข้ามาหาเธอ “ฉันขอโทษ” เธอกล่าว “แต่ฉันไม่สามารถมีสมาธิ ตุ๊กตาตัวนั้นบนเตียงนั่นกำลังครีพให้ฉัน” “ไม่เป็นไร” เจนนี่ตอบ เธอไปที่ห้องและปิดประตูเพื่อให้เฮเทอร์สงบลง จากนั้นเพื่อนทั้งสองก็กลับมาเล่นเกมต่อ อย่างไรก็ตาม ไม่นานก่อนที่เฮเธอร์จะเหลือบมองอีกครั้ง ประตูถูกเปิดอีกครั้ง และดูเหมือนตุ๊กตาจะจ้องมาที่พวกเขาอีกครั้ง เจนนี่ไม่เข้าใจ เธอสามารถสาบานได้ว่าไม่มีใครอยู่บ้านอีกแล้ว และไม่มีทางที่ประตูจะเปิดได้ถ้าไม่ได้หมุนลูกบิด ยักไหล่ เธอเดินไปที่ห้องนอนและปิดประตู คราวนี้ทำให้แน่ใจว่ามันคลิกปิด แต่ครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาจะตรวจสอบประตูและพบว่ามันเปิดกว้าง เฮเธอร์เริ่มกลัวมาก ในที่สุด เจนนี่ก็พอแล้ว เธอเข้าไปในห้องนอน คว้าตุ๊กตาแล้วโยนมันเข้าไปในตู้เสื้อผ้า แล้วปิดมันลง จากนั้นเธอก็ปิดประตูห้องนอนตามหลังเธอ และพวกเขาก็เล่นเกมต่อ สักพักสิ่งต่าง ๆ ดูเหมือนจะเป็นไปด้วยดี แต่แล้วเฮเธอร์ก็เหลือบมองเป็นครั้งสุดท้าย ทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้นและพูดว่า…

เรื่องสยอง วัยเบญจเพส ตอนที่ 9

ระหว่างอยู่ในโบสถ์ ก็คิดอยากกลับบ้าน เม่อไหร่จะพ้นเคราะห์กรรมสักที ก้มลงกราบพระพุทธรูปองค์ใหญ่ บอกชาตินี้ลูกจะขอทำแต่บุญแต่ทาน ขออโหสิเจ้ากรรมนายเวร คิดดีทำดี ย้อนไปเมื่อสมัยยังเป็นนักเรียน เราทำอะไรไว้บ้าง เถียงพ่อเถียงแม่ ไปพอใจก็กระทืบเท้าใส่ๆ ไม่ชอบทำบุญ ไม่เชื่อเรื่อง lynblue89 เว็บคาสิโนที่ดีที่สุด ไม่เชื่อเรื่องปาบกรรม พ่อแม่เตือนไม่เชื่อ พอเข้าวัยดวงตกกรรมที่เคยทำก็มาโถ่มใส่ช่วงนี้ เจ้ากรรมนายเวรไม่รู้ว่าชาติไหนเลยตามมาได้ ก็นั่งคิดไปน้ำตาไหล ท้อแท้ชีวิตตัวเอง สักพักได้ยินเสียงเคาะประตู คือเริ่มตั้งแต่ที่ประตูแล้วไล่มาหน้าต่าง ไล่มาเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าต่างบานสุดท้าย แล้วหยุด เราก็เขยิบเข้าไปใกล้ๆพระพุทธรูป สักพักหน้าต่างเขย่าๆๆๆๆ ค่ะ แล้วกลอนเป็นแบบเหล็กเกี่ยว คือหลุด แล้วเปิดออก คือเราก็มองอะค่ะ ว่าจะเป็นใคร lynblue89 คือเราก็อุ่นใจนิดนึงแล้วค่ะว่าเราอยู่ในโบสถ์ผีเข้ามาไม่ได้ แล้วเราจะออกไปทำไมคือใครมาเรียกเราไม่เชื่อแล้วอะค่ะ ยังไม่เห็นแต่มาเป็นเสียงค่ะ เสียงวี๊ดดๆๆๆๆ คือเปรตแน่ๆ แสบหูมากจนต้องเอามือปิดหู หน้าต่างยังเปิดอยู่ค่ะ แต่ยังไม่เห็นอะไรนะคะ เห็นเป็นแต่ท่อนไม้ สองท่อน คือเหมือนท่อนไม่อะค่ะ เราก็มองไม่มีอะไร เสียงไปแล้ว ก็เลยรีบนอน คือไม่กล้าไปปิดหน้าต่าง มันเปิดอ้าอยู่ ไม่ปิดก็นอนไม่ได้ ต้องเห็นพวกมันแน่ๆ เราก็เลยหาไม้กวาดแถวนั้นไปเขี่ยหน้าต่าง กำลังจะเดินไปปิด…

1234